بیمه تکمیلی یا تقویت صندوق نفت؟ هشدار درباره جایگزینی امتیازات موقت با حقوق ماندگار

در حالی که اجرای طرح‌های جدید بیمه تکمیلی با استقبال بخشی از کارکنان صنعت نفت همراه شده است، این پرسش مطرح می‌شود که آیا این امتیازات درمانی می‌توانند جایگزین تقویت ساختار درمانی صندوق اختصاصی نفت شوند؟ مهشید (علویه) واحدزاده در یادداشتی، ضمن تأکید بر ضرورت توسعه خدمات درمانی، نسبت به آثار بلندمدت این سیاست‌ها بر استقلال و پایداری صندوق بازنشستگی نفت هشدار داده است.

به گزارش آوای جنوب، متن یادداشت مهشید (علویه) واحدزاده بشرح زیر است:

«بسمه تعالی»

«امتیازاتِ گذرا» در برابر «حقوقِ ماندگار»؛ سخنی با مدیران و کارکنان نفت

گذار از «بیمه تکمیلی ثالث» به «خودکفایی صندوق اختصاصی نفت»

آیا در حالِ معامله‌ی سرمایه‌ی عمر خود هستیم؟

مقدمه: طرح‌های درمانی جدید؛ تسهیل در پرداخت یا گامی در جهت تضعیف ساختار صندوق؟

در روزهای اخیر، با انتشار اخبار مربوط به اجرای «طرح‌های درمان مکمل» در برخی شرکت‌ها، موجی از خوشحالی و تأیید در میان همکاران ایجاد شده است. اما از منظر حقوقی و استراتژیک، باید یک سؤال بسیار حیاتی و بنیادین را مطرح کرد:

آیا این طرح‌ها، «تقویتِ صندوقِ اختصاصیِ ما» هستند یا «جایگزینی برای صندوقِ ما»؟

زیرا مرز باریکی میان «امتیاز درمانی» و تضعیف صندوق وجود دارد!

۱. تفاوت ماهیت: امتیازِ شرکت یا حقِ صندوق؟

باید میان دو مفهوم تفاوت قائل شویم تا دچار اشتباه نشویم:

طرح‌های درمانی جدید (بیمه تکمیلی) این‌ها «مزایای موقتِ شرکتی» هستند که بر پایه بودجه‌های جاری و قرارداد با شرکت‌های بیمه ثالث بنا شده‌اند. در این مدل، کارمند همچنان با چالش‌هایی نظیر «فرانشیز» و «پرداخت هزینه‌های مازاد» روبه‌رو است.

در این راستا می‌باید به یک نکته توجه داشت؛ صندوق بازنشستگی نفت یک «حقِ مالکیتِ ماندگار» است. هدف ما داشتنِ سیستمی است که بدون نیاز به واسطه و بدون پرداخت حتی یک ریال اضافه، تمام هزینه‌ها را پوشش دهد.

۲. خطرِ ادغام و تضعیفِ حاکمیتِ اختصاصی

بسیاری از این طرح‌ها، ممکن است در بلندمدت نگرانی‌هایی درباره حفظ استقلال و جایگاه صندوق‌های اختصاصی در برابر سیستم‌های عمومی (مانند تأمین اجتماعی) ایجاد کنند. وقتی تمرکز از «تقویت صندوقِ خودمان» به سمت «پذیرش طرح‌های جانبی و تکمیلی» تغییر می‌کند، ضروری است آثار احتمالی آن بر جایگاه مستقل صنعت نفت در حوزه سلامت به‌دقت بررسی شود.

۳. دیدگاه استراتژیک: تمرکز بر پایداری صندوق

در بررسی‌های انجام‌شده، یک رویکرد روشن برای مقابله با این روند مشاهده می‌شود: ما نباید اجازه دهیم «مزایای موقت» جایگزین «حقوق ماندگار» شوند.

با بررسی‌ها دیدگاه درست این است: ضروری است مدیران وزارت نفت و کارکنان، آثار بلندمدت پذیرش طرح‌های تکمیلی را بررسی کنند تا از هرگونه تضعیف احتمالی جایگاه و استقلال صندوق در آینده جلوگیری شود. در عوض، باید بر «پایداری و استقلال صندوقِ نفت» تأکید ورزید.

راهکار اصلی این است که به جای پرداختِ حق بیمه به شرکت‌های ثالث، از طریق افزایشِ مشارکتِ مالی در خودِ صندوق، قدرتِ مالی آن را بالا ببریم تا بتوانیم خدماتی مشابه یا حتی بهتر از طرح‌های جدید را، اما به‌صورت «مستقیم و بدون فرانشیز» ارائه دهیم.

۴. راهکارِ اصیل: سرمایه‌گذاری بر «اصلِ دارایی»

ما مخالفِ بهبودِ درمان نیستیم، اما معتقدیم مسیرِ درست، این نیست که پولِ خود را به شرکت‌های بیمه ثالث بدهیم تا کمی از هزینه‌هایمان را جبران کنند؛ مسیر درست این است:

«به جای پرداختِ حق بیمه به دیگران، بخشی از آن را به صندوقِ خودمان اضافه کنیم.»

اگر ما به جایِ پذیرشِ طرح‌های تکمیلی، بر افزایشِ سطحِ مشارکت در «صندوق اختصاصی خودمان» تأکید کنیم، حتی در بدو جذب نیرو بیمه صندوق انتخاب شود، با افزایشِ منابعِ مالیِ صندوق، می‌توانیم به مرحله‌ای برسیم که:

• پوشش درمانی، مستقیماً و بدون نیاز به واسطه (بیمه تکمیلی) انجام شود.
• تمام هزینه‌های دارو و دندانپزشکی، بدون هیچ‌گونه فرانشیز یا هزینه مازاد، توسط خودِ صندوق پوشش داده شود.
• قدرتِ چانه‌زنی و استقلالِ مالیِ ما در برابر دولت و سایر نهادها، حفظ شود.

همکاران گرامی، نباید اجازه دهیم «شیرینیِ یک امتیازِ موقت»، ما را از «حقِ بزرگِ ماندگار» غافل کند. طرح‌های مکمل، اگرچه در ظاهر زیبا هستند، اما ممکن است در آینده، «جایگزینی برای صندوقِ قدرتمند ما» باشند.

بیایید به جای تمرکز بر «مزایای جانبی»، بر «تقویتِ اصلِ دارایی» تمرکز کنیم. ما به دنبال طرح‌هایی هستیم که با افزایشِ مشارکتِ ما در صندوق، به ما «آرامشِ مطلق و بدونِ هزینه» بدهد، نه طرح‌هایی که با پرداختِ حق بیمه به دیگران، همچنان ما را درگیرِ هزینه‌های جانبی نگه دارد.

امید است همکاران فرهیخته با درایت و تلاش برای حفظ دسترنج و ذخیره بین‌النسلی، حقوق و کرامت همکاران در آینده نیز حفظ گردد.