وفاق فقط در شعار، چرا مردم هنوز پاسخی از رئیس‌جمهور نمی‌شنوند؟

تکرار یک جمله از سوی رئیس‌جمهور در دیدارها و مصاحبه‌ها بیش از آن‌که نشانه تواضع باشد، این روزها به پرسشی جدی در افکار عمومی تبدیل شده است؛ «خب شما بگویید ما چه کار کنیم؟» پرسشی که مردم انتظار دارند پاسخ آن را از بالاترین مقام اجرایی کشور بشنوند، نه اینکه خود به جای دولت بنشینند.

آوای جنوب، مسعود پزشکیان در هفته‌های اخیر بارها تأکید کرده است هرکس در کشور می‌تواند به حل مشکلات کمک کند باید پیش‌قدم شود تا با همکاری یکدیگر مسائل برطرف شود. اما این ادبیات، اگرچه در ظاهر دعوت به مشارکت است، در عمل پاسخ روشنی به مطالبات مردم محسوب نمی‌شود.

دولتی که با شعار «وفاق و همدلی» بر سر کار آمد، خیلی زود با موجی از برکناری نیروهای شایسته و جایگزینی چهره‌های وابسته به رابطه و مناسبات سیاسی همراه شد؛ روندی که فاصله شعار و عمل را بیش از پیش آشکار کرده است.

مردم ایران، مردمی هستند که کشورشان را عاشقانه دوست دارند؛ اما سال‌هاست زیر بار بی‌عدالتی، استخدام‌های تبعیض‌آمیز و انتصابات غیرشفاف خسته شده‌اند. انتظاری که پس از جنگ ۱۲ روزه شکل گرفت، این بود که دولت با نگاهی تازه و عملی به مطالبات انباشته مردم پاسخ دهد؛ انتظاری که تا امروز محقق نشده است.

سؤال افکار عمومی روشن است:

وقتی رئیس‌جمهور بارها می‌گوید «اگر کسی می‌تواند، بیاید کار را به دست بگیرد»، پس مسئولیت تصمیم‌گیری و اجرای وعده‌ها بر عهده چه کسی است؟ مگر ریاست‌جمهوری مسئولیتی تشریفاتی است؟

پذیرفتن مسئولیت عالی اجرایی کشور، به معنای داشتن برنامه، اراده و شجاعت تصمیم‌گیری است. مردم انتظار ندارند رئیس‌جمهور از ناتوانی سخن بگوید؛ بلکه می‌خواهند بداند چه باید بکند و چگونه کشور را از وضعیت موجود عبور دهد.