دشمنی در لباس مدیریت؛ آسیب‌شناسی پارتی‌بازی و پیامدهای آن بر بقای نظام

به قلم مدیرمسئول آوای جنوب
‌
در بحث‌های مربوط به امنیت ملی و مقابله با دشمنان، نگاه ما اغلب تنها به مرزهای جغرافیایی و قدرت‌های خارجی محدود می‌شود؛ اما حقیقت این است که دشمن می‌تواند در لایه‌های عمیق‌تر و حتی در قلب بدنه مدیریتی کشور نیز حضور داشته باشد. دشمنی که نه با سلاح، بلکه با «رابطه‌بازی»، «سفارش‌های سیاسی» و «فامیل‌بازی» ساختار جامعه را از درون متلاشی می‌کند.
‌
وقتی صندلی‌های مدیریت، نه بر اساس معیار «شایسته‌سالاری» بلکه بر اساس لابی‌های سیاسی و سفارش‌های نمایندگان مجلس اشغال می‌شوند، یک چرخه باطل شکل می‌گیرد. مدیری که خود از مسیر پارتی‌بازی به قدرت رسیده است، بیش از هر کسی بر تداوم این روند واقف است و با کنار گذاشتن نخبگان و افراد متخصص، در واقع به بزرگترین ظلم اجتماعی دست می‌زند. این «بی‌اهمیتی به افراد شایسته»، نوعی سرکوب خاموش است که نه تنها روحیه نخبگان را می‌کشد، بلکه پیامد خطرناکی دارد: القای این باور غلط به کل جامعه که پیشرفت، منوط به تخصص نیست، بلکه منوط به «ارتباطات سیاسی» است.
‌
پرسش اساسی اینجاست: اگر تخصص دانشگاهی و دانش فنی در مدیریت کشور تاثیری ندارد، پس چراییِ وجود رشته‌های علمی و سال‌ها تحصیل در دانشگاه چیست؟ وقتی فردی بدون صلاحیت علمی و مدیریتی، مسئولیت حوزه‌ای را بر عهده می‌گیرد، در واقع فرآیند تضعیفِ ساختارها آغاز شده است.

باید صادقانه بپذیریم: هر جریانی که به دنبال جایگزینی «تخصص» با «سفارش» باشد، در واقع در مسیر تضعیف بنیان‌های کشور گام برمی‌دارد. اگر واقعاً دلسوز میهن و نظام جمهوری اسلامی هستیم، باید به این بلوغ برسیم که اگر شایستگی لازم برای یک جایگاه را نداریم، از پذیرش مسئولیت خودداری کنیم. تضعیفِ تخصص، بزرگترین هدیه‌ای است که می‌توان به دشمنان داد.

آری عشق به میهن، در گروِ خودداری از مسئولیت در صورت عدم شایستگی است. بیایید تخصص را جایگزین رابطه کنیم، پیش از آنکه هزینه این بی‌مهری را با فروپاشی ساختارها بپردازیم