اعتراض کارکنان مناطق نفت‌خیز جنوب به شیوه پرداخت پاداش مقاومت

جمعی از کارکنان شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب در نامه‌ای سرگشاده، نسبت به شیوه اجرای پاداش مقاومت (پاداش عملکرد جنگ ۱۲ روزه) انتقاد کرده و تأکید دارند که خطر و فشار روانی آن روزها میان همه نیروها مشترک بوده و نباید قدردانی به‌صورت سهمیه‌ای انجام شود.

آوای جنوب، متن نامه کارکنان مناطق نفت‌خیز جنوب در خصوص بی‌عدالتی در پاداش عملکرد جنگ ۱۲ روزه بشرح زیر می‌باشد:

جناب آقای مهندس رامین حاتمی مدیرعامل محترم شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

مدیران عامل محترم شرکت‌های تابعه

مدیران و رؤسای محترم ادارات

با سلام و احترام؛

نگارش این سطور برای ما، امضاکنندگان این نامه، بسیار دشوار و تلخ است؛ چرا که همواره خود را سربازان خط مقدم تولید دانسته و در روزهای آتش و خون، شانه‌به‌شانه برای اعتلای نام شرکت و حفظ جریان تولید ایستادگی کرده‌ایم. اما سکوت در برابر آنچه اخیراً در جریان پرداخت «پاداش عملکرد جنگ ۱۲ روزه» رخ داد، نه تنها بی توجهی به خود، بلکه بی توجهی به خانواده‌هایی است که در آن روزهای پرالتهاب، با نگرانی چشم‌انتظار بازگشت ما بودند.

جنابان عالی؛
ما در آن ۱۲ روزِ نفس‌گیر، که سایه‌ی جنگ و تهدید بر سر تأسیسات سنگینی می‌کرد، لحظه‌ای درنگ نکردیم. در آن روزها، خطر برای همه یکسان بود؛ استرس و فشار روانی بر روی تمام پرسنل حاضر در محل کار و خانواده‌هایشان سایه افکنده بود. موشک‌ها و تهدیدات، گزینشی عمل نمی‌کردند و خطری «۱۵ درصدی» نبودند که اکنون پاداش آن *«سهمیه‌بندی ۱۵ درصدی»* شود!

چگونه می‌توان پذیرفت که در یک سنگر واحد، همه جان بر کف بگذارند، اما در زمان قدردانی، خط‌کشی ناعادلانه “۱۵ درصد” میان همکاران کشیده شود؟ آیا ایثار و حضور در شرایط جنگی، کنکور است که سهمیه داشته باشد؟

مدیران محترم؛

ما به خوبی آگاهیم که شاید شما خود را صرفاً مجری بخشنامه بدانید. اما حقیقت این است که شما لیست‌ها را امضا می‌کنید. شما هستید که در جلسات مدیریتی حضور دارید. سکوت و تمکین بی‌چون‌ و چرای شما در برابر چنین بخشنامه‌هایی که روحیه پرسنل را متلاشی می‌کند، کمتر از صادرکنندگان آن نیست.

اثر تصمیمات و امضای شما، امروز مستقیماً بر معیشت پرسنل نفت و بر غرور شکسته‌ی ما نشسته است. انتظار ما از پدران معنوی سازمان این بود که فریاد بزنند: «وقتی همه در خطر بودند، همه باید دیده شوند.»

اینکه بگوییم “دست ما بسته بود” یا “بخشنامه بود”، شاید پاسخی اداری باشد، اما پاسخی اخلاقی نیست. محروم کردن ۸۵ درصد از پرسنل حاضر در صحنه از پاداشی که حق مسلم “حضور در میدان جنگ” است، پیامی تلخ به سازمان مخابره کرد: اینکه در روز خطر همه را می‌خواهیم، اما در روز پاداش، غربالگری می‌کنیم.

غم و عصبانیت ما از جنس طمع نیست؛ از جنس «دیده نشدن» و «بی‌عدالتی آشکار» است. ما ضمن حفظ احترام به جایگاه حقوقی شما، اعلام می‌کنیم که این تصمیم، بذر بی‌اعتمادی عمیقی را کاشت. ما همچنان متعهد به کار هستیم چون غیرت ما اجازه توقف تولید را نمی‌دهد، اما آن دلی که باید با شوق بپتپد، امروز شکسته است.

حال که پاداش مذکور پرداخت شده و خیل عظیمی از همکاران دلسرد گشته‌اند، از شما تقاضا داریم پیش از آنکه این نارضایتی انباشته شده به بحرانی انگیزشی تبدیل شود، نسبت به جبران این رویه ناعادلانه اقدام کرده و *مجوز پرداخت این پاداش را برای تمامی ۸۵ درصد باقی‌مانده که در آن ۱۲ روز مردانه ایستادند، اخذ نمایید.* تنها راه بازگرداندن اعتماد، رفع تبعیض و پرداخت حق سایر همکاران است.

با احترام و دلی پردرد،
جمعی از پرسنل شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب