خانه‌دار شدن کارگران ۱۰۴ سال زمان می‌برد

در حالی که معاون وزیر راه و شهرسازی، دوره انتظار خانه‌دار شدن در مناطق شهری را حدود ۲۶ تا ۲۷ سال اعلام کرده، یک فعال کارگری با محاسبه هزینه خرید یک واحد ۵۰ متری در تهران و پس‌انداز ماهانه یک کارگر، این زمان را بیش از یک قرن برآورد می‌کند؛ اختلافی که بار دیگر شکاف میان درآمد حقوق‌بگیران و قیمت مسکن را به موضوعی جدی تبدیل کرده است.

به گزارش آوای جنوب، فرامرز توفیقی، فعال کارگری، با انتقاد از برآورد ۲۷ ساله زمان انتظار برای خانه‌دار شدن، معتقد است این عدد با شرایط واقعی کارگران و قیمت مسکن در پایتخت همخوانی ندارد.

توفیقی با تأکید بر اینکه کارگر و کارمند پیش از هر چیز به شغل و امکان دسترسی مناسب به محل کار نیاز دارند، گفت نزدیکی محل سکونت به محل اشتغال، به‌ویژه در شهرهای صنعتی، از ضروریات زندگی حقوق‌بگیران است.

وی پیشنهاد کرد مسئولان وزارت راه و شهرسازی برای ارزیابی دقیق‌تر وضعیت بازار مسکن به آمارهای رسمی خود مراجعه کنند و افزود: بر اساس ارقام مورد اشاره او، میانگین قیمت هر متر مربع مسکن در تهران در شهریورماه ۱۴۰۵ به حدود ۲۵۰ تا ۲۷۰ میلیون تومان رسیده است؛ رقمی که آمار ماه‌های مهر و آبان را نیز در بر نمی‌گیرد.

محاسبه ۱۰۴ سال انتظار برای خرید یک خانه ۵۰ متری

این فعال کارگری برای توضیح فاصله میان درآمد و قیمت مسکن، حداقل رقم اعلامی یعنی ۲۵۰ میلیون تومان برای هر متر مربع را مبنای محاسبه قرار داده است. بر این اساس، قیمت یک واحد مسکونی ۵۰ متری در تهران به حدود ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان می‌رسد.

توفیقی در ادامه با طرح یک فرض محاسباتی گفت: اگر کارگری ماهانه ۲۰ میلیون تومان حقوق دریافت کند و بتواند نیمی از درآمد خود، یعنی ۱۰ میلیون تومان، را هر ماه پس‌انداز کند، برای جمع‌آوری مبلغ مورد نیاز خرید این واحد مسکونی به یک‌هزار و ۲۵۰ ماه پس‌انداز نیاز خواهد داشت؛ زمانی معادل حدود ۱۰۴ سال.

او با اشاره به اینکه پس‌انداز نیمی از حقوق برای بسیاری از کارگران حتی با شرایطی دشوار همراه است، بر این باور است که محاسبه زمان خانه‌دار شدن باید با در نظر گرفتن سطح واقعی درآمد و هزینه‌های زندگی انجام شود.

اختلاف بر سر مبنای محاسبه ۲۷ یا ۱۰۴ سال

حبیب‌الله طاهرخانی، معاون مسکن و ساختمان وزیر راه و شهرسازی، پیش‌تر اعلام کرده بود متوسط دوره دسترسی به مسکن در مناطق شهری حدود ۸.۵ سال و دوره انتظار با فرض پس‌انداز یک‌سوم درآمد، حدود ۲۶ تا ۲۷ سال است. به توضیح این مقام دولتی، در محاسبه دوره دسترسی فرض می‌شود تمام درآمد خانوار پس‌انداز شود، اما در محاسبه دوره انتظار، یک‌سوم درآمد مبنای پس‌انداز قرار می‌گیرد.

در مقابل، محاسبه توفیقی بر مبنای خرید یک واحد ۵۰ متری در تهران، حقوق ماهانه ۲۰ میلیون تومانی و پس‌انداز ۱۰ میلیون تومان در ماه انجام شده است. بنابراین، این دو عدد بر پایه مفروضات یکسانی محاسبه نشده‌اند و مقایسه مستقیم آنها بدون توجه به تفاوت محدوده جغرافیایی، نوع درآمد و میزان پس‌انداز می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

با این حال، مسئله‌ای که در هر دو نگاه برجسته است، دشواری دسترسی حقوق‌بگیران به مسکن متناسب با توان مالی آنهاست؛ چالشی که برای کارکنان شهرهای صنعتی و نیروهایی که ناچارند در نزدیکی محل فعالیت خود سکونت داشته باشند، ابعاد مهم‌تری پیدا می‌کند.