آقای تاجگردون؛ توسعه از جایی آغاز می‌شود که منافع عمومی بر خواسته‌های فردی و گروهی اولویت پیدا کند

گچساران و یک پرسش قدیمی؛ توسعه از شایسته‌سالاری می‌گذرد یا از روابط؟

انتشار تصویری از یک بازارچه در شاهین‌شهر اصفهان توسط نماینده گچساران و باشت، بار دیگر بحث قدیمی مقایسه روند توسعه شهرهای مختلف کشور را زنده کرد؛ مقایسه‌ای که به باور بسیاری، پاسخ آن را باید در نوع نگاه به مدیریت، انتخاب مدیران و فرهنگ تصمیم‌گیری جست‌وجو کرد.

ساعاتی پیش در صفحه شخصی غلامرضا تاجگردون تصویری از بازارچه‌ای در شاهین‌شهر اصفهان منتشر شد؛ موضوعی که بار دیگر ذهن بسیاری از شهروندان را به سمت مقایسه مسیر توسعه شهرهای مختلف کشور سوق داد.

این مقایسه البته موضوع تازه‌ای نیست. سال‌ها پیش نیز بارها این پرسش توسط رسانه آوای جنوب و راقم مطرح شده بود که چگونه شهرهایی مانند شاهین‌شهر، بهارستان و خانه اصفهان، با وجود عمر کمتر و برخورداری از امکانات محدودتر نسبت به برخی مناطق نفت‌خیز، توانسته‌اند در برخی شاخص‌های توسعه شهری پیشتاز باشند.

آنچه آن روز مطرح کردم و امروز نیز همچنان قابل تأمل است، نقش شایسته‌سالاری در مدیریت و تصمیم‌گیری‌های کلان شهری است.
تجربه بسیاری از شهرهای موفق نشان می‌دهد که توسعه پایدار بیش از هر چیز نیازمند تکیه بر تخصص، برنامه‌ریزی و انتخاب مدیران بر اساس توانمندی است.

پرسش اساسی اینجاست؛ آیا می‌توان روزی را تصور کرد که انتصابات، استخدام‌ها و واگذاری مسئولیت‌ها صرفاً بر پایه شایستگی، تخصص و توانایی افراد انجام شود؟ آیا می‌توان به نقطه‌ای رسید که در انتخابات نیز معیار اصلی انتخاب، برنامه، کارنامه و توان مدیریتی باشد نه وابستگی‌های فامیلی، قومی یا سیاسی؟

واقعیت آن است که توسعه، محصول تصمیم‌های درست و نگاه بلندمدت است.
هر اندازه که جامعه بتواند از تعصبات جناحی، روابط غیررسمی و ملاحظات غیرتخصصی فاصله بگیرد، زمینه برای رشد و پیشرفت بیشتر فراهم خواهد شد.

شهرهای موفق کشور، پیش از آنکه نتیجه منابع مالی باشند، محصول نوع نگاه به مدیریت و حکمرانی محلی هستند. اگر قرار است گچساران نیز در مسیر توسعه شتاب بیشتری بگیرد، شاید لازم باشد بیش از هر زمان دیگری درباره جایگاه شایسته‌سالاری، تخصص‌گرایی و عدالت در فرصت‌ها گفت‌وگو شود.

توسعه از جایی آغاز می‌شود که منافع عمومی بر خواسته‌های فردی و گروهی اولویت پیدا کند؛ مسیری دشوار، اما دست‌یافتنی.