نقدی صریح بر رفتار بلاگرمآبانه غلامرضا تاجگردون

غلامرضا تاجگردون، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس، با انتشار محتوایی احساسی و ناامیدکننده در فضای مجازی، بار دیگر مرز میان مسئولیت تقنینی و رفتار بلاگرمآبانه را مخدوش کرد؛ اقدامی که به‌جای پاسخگویی، اشاعه‌دهنده یأس بود.
احسان یاری فعال رسانه‌ در یادداشتی نوشت: در روزهایی که جامعه ایران با مجموعه‌ای از چالش‌های اقتصادی، اجتماعی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کند، انتظار افکار عمومی از مسئولان، بیش از هر زمان دیگری، ارائه تصویر روشن، تحلیل دقیق و راه‌حل‌های عملی است. در چنین شرایط حساسی، انتشار کلیپی از سوی نماینده مردم گچساران و باشت و رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی با جمله تأمل‌برانگیز «از ما چه مانده غیر از آرزو»، نه‌تنها کمکی به آرامش جامعه نکرد، بلکه موجی از یأس و ناامیدی را در فضای عمومی بازتولید کرد.

این پرسش جدی مطرح است که اگر رئیس مهم‌ترین کمیسیون اقتصادی و برنامه‌ریزی کشور، به چنین جمع‌بندی تلخ و مبهمی رسیده، تکلیف افکار عمومی چیست؟ آیا جامعه باید این پیام را به‌عنوان اعترافی ضمنی به بن‌بست سیاست‌گذاری تلقی کند یا صرفاً با یک کنش احساسی و بلاگرمآبانه مواجه است؟

واقعیت آن است که جایگاه مسئولیت، با جایگاه تولید محتوای احساسی در شبکه‌های اجتماعی تفاوتی بنیادین دارد. سخن و تصویر یک مقام عالی‌رتبه تقنینی، صرفاً بیان یک احساس شخصی نیست؛ بلکه پیامی سیاسی، اجتماعی و روانی به میلیون‌ها شهروند است. وقتی چنین پیامی، به‌جای امیدآفرینی و شفاف‌سازی، حامل حس سرخوردگی و بی‌افقی باشد، نتیجه‌ای جز تشویش اذهان عمومی و تضعیف اعتماد اجتماعی در پی نخواهد داشت.

تناقض آشکار اینجاست که گوینده این پیام، نه یک شهروند عادی، بلکه رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس است؛ کمیسیونی که مأموریت اصلی آن، طراحی مسیر، اولویت‌بندی منابع و ترسیم آینده اقتصادی کشور است. اگر «چیزی جز آرزو» باقی نمانده، این پرسش ناگزیر مطرح می‌شود:

پس برنامه‌ها کجاست؟ بودجه‌ها چه شد؟ تصمیم‌ها و نظارت‌ها به کدام نتیجه انجامیده است؟

جامعه از نمایندگان خود انتظار دارد در بزنگاه‌های حساس، مسئله را توضیح دهند، نه اینکه خود به بخشی از مسئله تبدیل شوند. انتشار کلیپ‌های مبهم، احساسی و فاقد تحلیل، بیش از آنکه صداقت تلقی شود، شائبه فرافکنی، شانه خالی‌کردن از مسئولیت و حتی بهره‌برداری رسانه‌ای از بحران را تقویت می‌کند.

آیا شأن یک نماینده مجلس و رئیس کمیسیون برنامه و بودجه، آن است که به‌جای پاسخگویی شفاف درباره تصمیم‌ها، مصوبات و نتایج عملکرد خود، به انتشار کلیپ‌های احساسی و چندپهلو در فضای مجازی بسنده کند؟ نماینده‌ای که در جایگاه سیاست‌گذاری و نظارت نشسته، بیش از هر چیز موظف به توضیح «چه کرده»، «چه می‌کند» و «چه خواهد کرد» است، نه القای حسرت و ناامیدی؛ آن هم بدون ارائه هیچ تحلیل یا راهکار مشخص.

پرسش مهم‌تر اما اینجاست که چرا به‌جای گفتگوی صریح با مردم درباره عملکرد کمیسیون برنامه و بودجه، سرنوشت وعده‌ها، وضعیت معیشت و گره‌های اقتصادی کشور، مسیر بلاگری و تولید محتوای احساسی انتخاب می‌شود؟ افکار عمومی حق دارد بداند سهم این نماینده در بهبود یا تشدید وضعیت موجود چه بوده است. سکوت درباره کارنامه، و سخن‌گفتن با زبان احساس، نه نشانه صداقت است و نه شجاعت؛ بلکه گریزی است از پاسخگویی که با ذات نمایندگی مردم در تضاد آشکار قرار دارد.

کشور امروز بیش از هر چیز به انسجام، روایت دقیق از واقعیت، و ارائه راه‌حل‌های ممکن نیاز دارد؛ نه بازتولید یأس از تریبون کسانی که خود در مرکز تصمیم‌سازی قرار دارند. نقد وضعیت موجود، اگر با شجاعت، شفافیت و ارائه راهکار همراه نباشد، صرفاً به ناامیدی عمومی دامن می‌زند و سرمایه اجتماعی را فرسایش می‌دهد.

مسیر عبور از بحران، بی‌تردید از عبور از یأس می‌گذرد. این عبور، پیش از هر جا، باید از گفتار و رفتار مسئولان آغاز شود. نمایندگان مردم اگر به آینده باور ندارند، دست‌کم نباید این بی‌باوری را به جامعه تزریق کنند. مردم، امید را نه در شعار، بلکه در مسئولیت‌پذیری، پاسخگویی و عقلانیت رفتاری جستجو می‌کنند.
🔴🔴🔴

در ادامه یکی دیگر از رسانه های استان کهگیلویه و بویراحمد در یادداشتی آورده است:

*«ما» و «او»؛ شهروندان فاصله اجتماعی خود با تاجگردون را چقدر می‌بینند؟*
کاهش نرخ بیکاری، کاهش نرخ تورم، و استفاده از نیروهای انسانی شایسته و ارتقای آن‌ها از جمله مسائلی هستند که باید تاجگردون به‌عنوان اولویت‌های اورژانسی مد نظر قرار دهد تا شهروندان با دیدن کت‌وشلوارهای متنوع او گمان نکنند فاصله اجتماعی و اقتصادی‌شان با او و امثال او بسیار زیاد است.

این رسانه در یادداشت خود آورده است: برمی‌گردیم به نخستین روز سال ۱۳۵۷. هنوز ۱۰ ماه تا به ثمر نشستن جریانی که از ۱۵ سال پیش شروع شده بود زمان مانده بود. کسانی که در جریان آن اعتراضات تا ۲۲ بهمن شرکت داشتند، همگی تقریبا شبیه به هم بودند. یک‌سال بعد، افرادی که به مسئولیت‌های ملی رسیدند، از جنس همان مردمی بودند که در خیابان‌ها مانده بودند تا انقلاب به پیروزی برسد. امام خمینی (ره) تأکید زیادی بر ساده‌زیستی و مردمی‌بودن تأکید داشت. برکناری کاخ‌نشینان و برتری‌دادن به کوخ‌نشینان از جمله مضامینی بود که بارها در آن فضا تکرار می‌شد. گذشت و گذشت تا به تدریج فاصله‌ها حداقل در سطح ظاهر و پوشش افزایش پیدا کرد. هر چند نمی‌توان این فاصله را به همه تعمیم داد، اما به‌هرحال هر گونه فاصله بین مسئولین و شهروندان می‌تواند تمام سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌ها را کم‌اثر کند. روشن است مردمی که به یک مسئول اعتماد نداشته باشند، به برنامه‌ها و سیاست‌هایش عمل نمی‌کنند.

از همین زاویه بود که در مطلبی به کت‌وشلوارهای نماینده گچساران و باشت در مجلس شورای اسلامی پرداختیم. غلامرضا تاجگردون در ۱۶ جلسه، ۱۶ استیل خاص انتخاب کرده بود. هرچند لازم است مسئولی در جایگاه تاجگردون تشریفات خاص پوشش را رعایت کند، اما وقتی که تمرکز بر پوشش از حدی بالاتر رود، ممکن است این تصور را در بخشی از جامعه به وجود بیاورد که فاصله مسئولین با مردم در حال گسترش است.

اما فراتر از این، انتقاداتی به عملکرد تاجگردون وجود دارد که یکی از آن‌ها عملکرد وی در کمیسیون برنامه و بودجه مجلس است. وی حالا در دهمین سال حضورش در این کمیسیون است. اما گویی با وجود تمام برنامه‌ریزی‌ها، ارتباطی بین بودجه‌ریزی و شاخص‌های اقتصادی وجود ندارد. حالا در یکی از نامطلوب‌ترین زمان‌ها برای شاخص‌هایی مثل رشد اقتصادی، ضریب جینی، بیکاری، تورم و … هستیم. هر سال هم نرخ تورم در حال افزایش است. البته حالا دیگر مسأله از تغییرات سالانه فراتر رفته و نرخ کالاها ماه به ماه و حتی هفته به هفته در حال تغییر است. تا حدی که تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها ماه گذشته به ۷۳ درصد رسیده است. حالا که این یادداشت نوشته می‌شود هر گرم طلای ۱۸ عیار نزدیک به کانال ۲۰ میلیون و هر یک دلار ۱۵۱ هزار تومان است. با وجود افزایش لحظه‌به‌لحظه قیمت کالاها و اجناس، گویی کمیسیون برنامه و بودجه مجلس، هیچ نقشی در کنترل آن ندارد.

از سوی دیگر، تاجگردون به عنوان رئیس کمیسیون برنامه و بودجه و حتی عضو ساده مجلس شورای اسلامی، نسبت به حوادث مهم کشور واکنش و موضع‌گیری چندان واضحی ندارد. علاوه بر این تغییرات نرخ تورم، حتی واکنشی هم به حذف نرخ ارز از سوی تاجگردون دیده نشده است. پیش و پس از آن نیز شاهد اعتراضات و سپس اغتشاشاتی در سطح کشور بودیم که در نهایت علاوه بر هزاران میلیارد تومان خسارت مالی، موجب مرگ چندهزار نفر از شهروندان کشور شد. نماینده گچساران و باشت نه تنها نسبت به این ناآرامی‌ها، بلکه حتی نسبت به سایه جنگی که این روزها بر سر کشور است، سکوت کرده است.

یکی از مسائل مهمی که در مورد تاجگردون زیاد گفته می‌شود، توجه به پروژه‌های کلان و رها کردن وضعیت کنونی اقتصادی مسائل گچساران و باشت است. به تعویق انداختن مسائل امروز به فردا، اساسا مسأله شهروندان را حل نمی‌کند. هر چند پروژه‌های کلان به‌خودی خود دارای اهمیت هستند، اما با تعریف چنین پروژه‌هایی نمی‌توان از زیر بار حل مسأله امروز شانه خالی کرد. نمی‌توان با فروش آینده به شهروندان، از آن‌ها خواست مطالبات امروزشان را نادیده بگیرند.

تاجگردون باید بداند در کنار مسائل کلان، حتما باید به اولویت‌های اورژانسی مردم نیز بپردازد. کاهش نرخ بیکاری، کاهش نرخ تورم، و استفاده از نیروهای انسانی شایسته و ارتقای آن‌ها از جمله مسائلی هستند که باید به‌عنوان اولویت‌های اورژانسی مد نظر قرار گیرند تا شهروندان با دیدن کت‌وشلوارهای متنوع تاجگردون گمان نکنند چقدر فاصله اجتماعی و اقتصادی‌شان با او و امثال او بسیار زیاد است