از مرز دلاوری تا خاکِ مهر؛ غوغای مردم لوداب در بدرقه پیکر شهید مجیدی‌مهر

آوای جنوب
کوچه‌های لوداب امروز بوی غریبانه‌ای داشت؛ بوی خاک تازه، بوی اشک‌های گرم و بوی افتخاری که از مرزهای دوردست بانه تا اینجا همراه پیکر شهید «مجیدی»، مرزبانی که روزی در خط مرزی بانه از حریم میهن پاسداری می‌کرد.

صبح زود بود که نخستین زمزمه‌ها در لوداب پیچید: «مرزبان ما بازگشت…». مردان و زنان، پیر و جوان، کم‌کم از خانه‌ها بیرون آمدند.

دسته‌دسته، با چشم‌هایی نمناک و دلی آکنده از مِهر و غرور، در مسیر حرکت کاروان شهید صف کشیدند. پیکر او، در میان هلهله‌های «الله‌اکبر» و نوای غم‌انگیز سینه‌زنی، بر دوش مردان غیور لوداب به آرامی تاب می‌خورد؛ گویی خودِ کوه‌های لوداب او را بر دوش گرفته بودند.

صحنه، صحنهٔ پیوندی ناگسستنی بود؛ پیوند مرز و میهن، پیوند خون و خاک. شهید مجیدی، نماد مردانی که از جان‌گذشتگی را به ارمغان آورده بود، اکنون به آغوش زمینی بازمی‌گشت که ریشه‌هایش در آن جا داشت.

خاک لوداب، سرد و اصیل، پذیرای فرزندی شد که حالا نه تنها فرزند این دیار، که فرزند تمامی مرزهای ایران بود.

در میان جمعیت، چهره مادران لودابی بیش از همه تأثربرانگیز بود. آنان که خود از عمق جان با درد فراق آشنا هستند، این بار نه برای فرزند خویش، که برای «همه فرزندان این خاک» اشک می‌ریختند. یکی از زنان پیر، در حالی که دستش را بر خاک تازه می‌کشید، زیر لب زمزمه می‌کرد: «خواب راحت، پسر… اینجا خانه خودته.»

آفتاب به اوج رسیده بود که پیکر شهید، در میان انبوه جمعیت و زیر انوار روشن خورشید، به آرامی در خاک جای گرفت. گویی خاک لوداب او را در آغوش می‌فشرد و قول می‌داد که این امانت را تا ابد گرامی بدارد. بر مزارش، پرچم ایران و کلاه مرزبانی اش قرار گرفت؛ نمادی از زندگی‌ای که در راه عزت این پرچم و این مرز و بوم گذشت.

و اینگونه، خاک لوداب نه فقط یک مرزبان، بلکه یک «پیام» را در خود جای داد؛ پیام ایستادگی، پیام وفا، و پیام این حقیقت که هر شهید، در هر کجای این خاک که بخوابد، قلب تپنده تمام ملت خواهد بود