هشدار به نفوذی‌های داخلی؛ نفت ایران، ابزاری برای باج دادن نیست

فراتر از اعداد و ارقام؛ نفت ایران، میدان نبرد اراده‌ها و بازیگران داخلی

یادداشت مدیرمسئول آوای جنوب؛ در روزهای اخیر، بحث پیرامون میزان و نحوه فروش نفت ایران به تیتر اول رسانه‌ها تبدیل شده است. اما نگاهی عمیق‌تر نشان می‌دهد که این گفتگوها، صرفاً یک بحث فنی یا اقتصادی درباره میزان بشکه‌های نفت نیست؛ بلکه ما با یک «جنگ روانی» مواجهیم که در آن، دشمنان داخلی و خارجی در تلاش‌اند تا تصویری از بن‌بست و ناامیدی ترسیم کنند.

تکرار تاریخ؛ از برجام تا امروز

برای درک ابعاد امروز، باید نگاهی به گذشته بیندازیم. به یاد دارید در دولت روحانی، چگونه با القای این باور که «ایران توان صادرات نفت را ندارد»، نظام را به سمت مذاکره سوق دادند؟ یا به یاد دارید با چه شدتی به سراغ کسانی رفتند که با خلاقیت و جسارت، تحریم‌ها را دور زده و جریان ارز را به کشور بازگرداندند؟ تاریخ نشان داده است که در هر مقطع حساس، عده‌ای در داخل تلاش کرده‌اند تا با تخریب ابزارهای مقاومتی، راه را برای تسلیم در برابر فشار خارجی هموار کنند.

تناقض در روایت‌ها؛ حقیقت یا عملیات روانی؟

تضاد در اظهارات برخی مسئولان، گویای یک شکاف عمیق است. از یک سو، عبدالناصر همتی در اظهاراتی تأکید داشت که صادرات نفت عملاً متوقف شده و اقتصاد تحت فشار است؛ و از سوی دیگر، سرلشکر محسن رضایی، نماینده مقام معظم رهبری و دبیر شورای عالی امنیت ملی، با صراحت اعلام کرد: «روزانه یک تا یک و نیم میلیون بشکه نفت به فروش می‌رسد و پول آن به کشور بازمی‌گردد.»

این تناقض، یک خطای آماری نیست؛ بلکه یک «جنگ روایت‌ها» است. وقتی سرلشکر رضایی، وزیر نفت و مدیرعامل شرکت ملی نفت (حمید بورد) بر تداوم صادرات تأکید می‌کنند، اما برخی چهره‌های سیاسی سعی در تخریب این دستاوردها دارند، باید پرسید هدف از این ناامیدسازی چیست؟

هدف: فشار برای توافق اجباری

واکاوی دقیق نشان می‌دهد که هدف از حمله به وزارت نفت و به‌ویژه آقای حمید بورد، نه اصلاح عملکرد، بلکه «بستن راه» است. تلاش برای شناسایی و لو دادن مسیرهای محرمانه صادرات و ضربه زدن به کسانی که تحریم‌ها را دور می‌زنند، در حقیقت بازی در زمین دشمن است. هدف این گروه، ایجاد وضعیتی است که نظام را تحت فشار قرار داده و به اجبار پای میز توافق با آمریکا بکشاند؛ دقیقاً همان سناریویی که در سال‌های برجام اجرا شد.

بیدارباش برای حمایت از مقاومت اقتصادی

باید بدانند که این بار، نهادهای نظارتی و مردمی بیدارند. حمله به آقای حمید بورد و وزارت نفت، در واقع حمله به «اراده مقاومت» است. هر کسی که در این مسیر سعی کند راه فروش نفت را ببندد یا با اظهارات ضد و نقیض، فضای ناامیدی ایجاد کند، در حقیقت در حال همکاری با دشمن است

سخن پایانی

باید هوشیار بود؛ بحث امروز، بحث شخص حمید بورد یا وزارت نفت نیست. بحث بر سر «امنیت ملی» و «حفظ استقلال اقتصادی» است. کسانی که در هنرِ ناامید کردن مردم نخبه‌اند، نباید اجازه دهند دستاوردهای مقاومتیِ صنعت نفت، قربانی بازی‌های سیاسی شود. حفظ مسیرهای صادراتی و حمایت از کسانی که در خط مقدم نبرد اقتصادی هستند، تنها راه مقابله با کسانی است که می‌خواهند چوب را لای چرخ نظام بیندازند.
در حالی یادداشت را به پایان می‌رسانم که خود به عنوان راقم در حال حاضر مغضوب همین مدیران فعلی نفت هستم اما شرایط کشور متفاوت است و هر فردی سرباز نظام است.

نویسنده: علی‌مراد کاظم‌پور