مصوبه جدید برای نیروهای شرکتی؛ امتیاز سابقه کار اعلام شد

داغونمون کردید هر روز وعده و وعید ، نیروهای نهضتی بعد ۱۳ سال حقشون نیست تعیین تکلیف بشن؟؟؟؟؟؟

جناب آقای رفیع‌زاده

با سلام

واقعاً جای تأسف دارد که در شرایطی که هزاران نیروی شرکتی سال‌هاست با حقوق و مزایای کمتر، امنیت شغلی بسیار پایین و بلاتکلیفی دائمی زندگی می‌کنند، هنوز برای تبدیل وضعیت آنان این‌همه مانع و سنگ‌اندازی وجود داشته باشد.

آقای رفیع‌زاده، از شما انتظار می‌رود اگر مسئولیتی پذیرفته‌اید، درد و دغدغه مردمی را ببینید که سال‌هاست با همین عنوان «نیروی شرکتی» کار می‌کنند، اما از بسیاری از حقوق و مزایایی که یک نیروی رسمی یا قراردادی دارد محروم هستند. این افراد نه کارگر یک‌روزه‌اند و نه نیروهایی هستند که امروز آمده باشند و فردا بروند؛ بسیاری از آنها سال‌هاست در دستگاه‌های دولتی و مجموعه‌های مختلف زحمت می‌کشند و چرخ همین مجموعه‌ها را می‌چرخانند.

آیا واقعاً انصاف است کسی که سال‌ها کار کرده، سابقه و تجربه دارد و هر روز با دغدغه تمدید قرارداد و آینده شغلی خودش زندگی می‌کند، همچنان در بلاتکلیفی بماند؟

شما بهتر از هر کسی می‌دانید پشت پرونده «تبدیل وضعیت» فقط چند تبصره و بند اداری نیست؛ پشت این موضوع زندگی هزاران خانواده است. پشت آن پدر و مادری است که نمی‌داند سال آینده شغل فرزندش چه خواهد شد. پشت آن جوانی است که با وجود سال‌ها کار، هنوز نمی‌تواند برای ازدواج، مسکن و آینده خودش برنامه‌ریزی کند.

اگر فرزندان شما بیکار نیستند، اگر فرزندان شما نیروی شرکتی نیستند و اگر خانواده شما سال‌هاست دغدغه تمدید قرارداد و اخراج و تعدیل را تجربه نکرده‌اند، لطفاً این را فراموش نکنید که همه مردم چنین شرایطی ندارند.

مردم از مسئولان انتظار دارند درد مردم را بفهمند؛ نه اینکه وقتی نوبت به حل مشکلات آنان می‌رسد، هر روز یک مانع جدید ایجاد شود.

اگر واقعاً اعتقاد دارید تبدیل وضعیت نیروهای شرکتی کار نادرستی است، شفاف و صریح برای مردم توضیح دهید که چرا فردی که سال‌ها برای یک مجموعه کار کرده و همان وظایف را انجام داده، باید به دلیل نوع قراردادش از امنیت شغلی محروم باشد؟

و اگر با اصل ساماندهی و تبدیل وضعیت این نیروها موافق هستید، پس چرا در مسیر اجرای آن این‌همه مانع ایجاد می‌شود؟

مردم حق دارند سؤال کنند چرا برای بعضی مسائل راه‌حل پیدا می‌شود، اما وقتی صحبت از امنیت شغلی نیروهای شرکتی و آینده خانواده‌های آنان به میان می‌آید، ناگهان هزاران اما و اگر و مانع اداری ظاهر می‌شود.

آقای رفیع‌زاده،

شاید شما امروز صدای اعتراض خانواده‌هایی را که درگیر این موضوع هستند نشنوید، اما آنها هر روز با این مشکل زندگی می‌کنند. آنها قسط دارند، اجاره خانه دارند، فرزند دارند، هزینه درمان و تحصیل دارند و مهم‌تر از همه، آینده‌ای دارند که نمی‌توانند با یک قرارداد چندماهه برای آن برنامه‌ریزی کنند.

اگر کسی از نزدیک شاهد نگرانی یک پدر شرکتی برای آینده فرزندش باشد، دیگر با چند جمله اداری نمی‌تواند از کنار این مسئله عبور کند.

این مردم صدقه نمی‌خواهند؛ امنیت شغلی و اجرای عادلانه قانون و تصمیمات مصوب را می‌خواهند.

و یک سؤال دیگر هم افکار عمومی حق دارد از شما بپرسد:

چرا باید کسی که خودش و خانواده‌اش دغدغه بیکاری و شرکتی بودن ندارند، در جایگاهی قرار بگیرد که درباره آینده هزاران خانواده‌ای تصمیم بگیرد که تمام زندگی‌شان به همین شغل وابسته است؟

البته ما هیچ اتهامی به کسی نمی‌زنیم و نمی‌گوییم کسی منفعتی در شرکت‌های پیمانکاری دارد؛ اما وقتی تصمیماتی گرفته می‌شود که نتیجه آن تداوم وضعیت پیمانکاری و بلاتکلیفی نیروهای شرکتی است، طبیعی است که مردم سؤال کنند: «چه کسانی از ادامه این وضعیت سود می‌برند؟»

اگر شما سهام‌دار یا ذی‌نفع هیچ شرکتی نیستید، چه بهتر؛ با شفافیت اعلام کنید. اگر هم نیستید، اجازه ندهید عملکرد و تصمیمات شما به‌گونه‌ای باشد که چنین شائبه‌ای در افکار عمومی ایجاد شود.

مسئولیت یعنی وقتی هزاران نفر مطالبه‌ای دارند، به جای پیدا کردن راه فرار از مسئولیت، راه حل پیدا کنیم.

مسئولیت یعنی صدای نیروی شرکتی را بشنویم.

مسئولیت یعنی بدانیم پشت هر کد ملی، یک انسان و پشت هر انسان، یک خانواده ایستاده است.

آقای رفیع‌زاده، مردم از شما انتظار ویژه‌ای ندارند؛ فقط می‌خواهند همان‌قدر که دغدغه‌های افراد برخوردار و صاحب نفوذ دیده می‌شود، دغدغه کارمند و نیروی شرکتی هم دیده شود.

این افراد سال‌ها کار کرده‌اند، مالیات داده‌اند، در سختی‌ها کنار مجموعه‌های خود ایستاده‌اند و امروز فقط می‌خواهند تکلیف آینده‌شان روشن شود.

لطفاً بیش از این برای تبدیل وضعیت نیروهای شرکتی چوب لای چرخ نگذارید.

اگر مانعی وجود دارد، شفاف بگویید چیست.

اگر قانونی وجود دارد، شفاف اعلام کنید.

اگر ایرادی در روند تبدیل وضعیت وجود دارد، راهکار ارائه دهید.

اما اینکه هزاران خانواده را سال‌ها در بلاتکلیفی نگه داریم و هر بار با یک بهانه جدید مسیر را سخت‌تر کنیم، نه با عدالت سازگار است و نه با مسئولیتی که بر عهده گرفته‌ا
فراموش نکنید صندلی مسئولیت همیشگی نیست؛ اما اثری که تصمیمات یک مسئول بر زندگی مردم می‌گذارد، سال‌ها باقی می‌ماند.

امروز هزاران نیروی شرکتی منتظرند ببینند شما در کنار آنها می‌ایستید یا در برابر مطالبه به‌حق آنان.

امیدواریم روزی که درباره عملکرد شما قضاوت می‌شود، نام شما در ذهن این خانواده‌ها به عنوان مسئولی ثبت شده باشد که گرهی از کارشان باز کرد، نه کسی که بر سر راهشان مانع ایجاد کرد.

نیروهای شرکتی فقط یک عنوان قراردادی نیستند؛ آنها انسان‌هایی با خانواده، آبرو، آینده و حق زندگی شایسته‌اند.

پس لطفاً صدای آنها را بشنوید و اجازه دهید بعد از سال‌ها بلاتکلیفی، بالاخره تکلیفشان روشن شود