حمید بورد؛ درس‌هایی از تنهایی در میدان قدرت

در دنیای پرهیاهوی مدیریت، گاهی تخصص به تنهایی کافی نیست و گاهی، سکوت اطرافیان، بلندتر از فریاد یاری‌طلبان است.

به گزارش آوای جنوب، حمید بورد، که پس از استعفای محسن پاک‌نژاد با حکم ریاست‌جمهوری، بار سنگین سرپرستی وزارت نفت را بر دوش کشیده است، اکنون در یکی از سخت‌ترین دوران‌های مدیریتی خود قرار دارد؛ اما نه به دلیل چالش‌های عملیاتی، بلکه به دلیل «سکوتِ سنگینِ» اطرافیان.

پارادوکس حمایت؛ «بگذار ببینیم چه می‌شود»

انتظار می‌رفت در این روزهای حساس، دوست و رفیق و هم‌مسیر، حامیِ بی‌چون و چرای او باشند. اما آنچه در میدان مشاهده می‌شود، پدیده‌ای غریب است: «روزه سکوت». بسیاری از مدیران و چهره‌های بانفوذ صنعت نفت، با این استدلال که «بگذار ببینیم آیا او واقعاً معرفی می‌شود یا خیر»، از حمایت علنی خودداری می‌کنند. آن‌ها ترجیح داده‌اند تا لحظه‌ی نهایی، در حاشیه منتظر بمانند؛ گویی حمایت از یک مدیر، مشروط به قطعی شدنِ جایگاه اوست.

آری جمله‌ی تکراری «بگذار ببینیم معرفی می‌شود یا نه»، در واقع نوعی از حمایتِ مشروط است که در شرایط بحرانی، معنایی ندارد.

تنهایی در اوج تخصص

حتی سایه‌ی حمایت نمایندگان مجلس نیز در این میان، به گوش می‌رسد که نتوانسته است یخِ بی‌تفاوتیِ برخی از نفتی‌ها را بشکند. شاید این روزهای دشوار، درس‌های بزرگی برای حمید بورد باشد؛ درس‌هایی که به او می‌آموزد در میدان‌های قدرت، گاه تخصص و سوابق، در برابر سکوتِ متحدان، تنها می‌مانند.

او باید این روزها را به خاطر بسپارد؛ روزهایی که در اوج نیاز به همبستگی، تنها بود و تخصصش، تنها دارایی او بود.