گچساران در گروِ «قومیتگرایی»؛ تبرِ منافع، ریشهی همدلی را قطع کرد!

وقتی میگوییم «گچساران، شهرِ خوبِ ما» بود؛ از همزیستی تا فروپاشیِ پیوندهای انسانی به قلم علیمراد کاظمپور مدیرمسئول آوای جنوب. گاهی در میانهی گفتگوهای دو شهروندِ قدیمی گچساران، از روزگارانِ گذشته چنان با تحسین یاد میکنند که گویی شهر، جانی تازه داشت. شاید برای کسانی که با گچساران بیگانه هستند، این پرسش پیش بیاید که:
وقتی میگوییم «گچساران، شهرِ خوبِ ما» بود؛ از همزیستی تا فروپاشیِ پیوندهای انسانی به قلم علیمراد کاظمپور مدیرمسئول آوای جنوب.
گاهی در میانهی گفتگوهای دو شهروندِ قدیمی گچساران، از روزگارانِ گذشته چنان با تحسین یاد میکنند که گویی شهر، جانی تازه داشت. شاید برای کسانی که با گچساران بیگانه هستند، این پرسش پیش بیاید که: «گچسارانِ قدیم و جدید، چه تفاوتی داشتند؟»
خانوادهای بزرگ از دلِ نفت
گچساران، به لطفِ جادویِ نفت، همواره کانونِ جذبِ اقوام بود. از بختیاریهای اصیل و ترکهای قشقایی که از هفتگل و نفتسفیدِ خوزستان آمده بودند، تا ترکهای منطقه، بهبهانیها، اصفهانیها، آبادانیها، بندریها و لرهای عزیز؛ همگی در این خاک، خانوادهای واحد را میساختند. عجیب نیست اگر بگوییم در آن روزها، خبری از «برجستهسازیِ قومیتها» نبود. همه، در کنار هم، از طلوع تا غروب خورشید را در آرامشی مشترک سپری میکردند. آن روزها، یک مدیریتِ واحد و یک هویتِ جمعی، شهر را همچون یک خانواده هدایت میکرد.
زخمِ باز شده؛ از همزیستی تا سهمخواهی/ساختِ دشمن در داخل؛ هنرِ سیاستمدارانِ منفعتطلب
اما امروز، باید با خود پرسید: چرا حال و روزِ شهر، روز به روز رو به وخامت است؟ چرا سایهی تفرقه بر معابر و خیابانهای ما سنگینی میکند؟ پاسخ در آینهی حقیقت، تلخ است. کسانی که منافعِ شخصی خود را بر مصلحتِ شهر مقدم داشتند، با تکیه بر «قومیتگرایی»، میانِ برادر و برادر، و میانِ اقوام، دیواری بلند کشیدند.
آنها با تقسیمبندیِ مردم به چپ و راست، با برجسته کردنِ تفاوتها به جای شباهتها، شهر را به میدانِ «سهمخواهی در انتصابات و اشتغال» تبدیل کردند. هدف، نه پیشرفتِ گچساران، که تنها «رایگیریِ منفعتطلبانه» بود. آنها شهر را به جایی رساندند که امروز شاهدش هستیم؛ شهری که در آن، هویتِ فردی، جایگزینِ هویتِ جمعی شده است.
کسانی که با استفاده از شعارهای قومیتی، مردم را به حریفِ یکدیگر تبدیل کردند، تنها به دنبالِ رأیهایِ ارزان بودند. آنها با برجسته کردنِ قومیتها، نفرت را در دلها کاشتند تا بتوانند در سلسلهمراتبِ انتصابات و اشتغال، سهمِ خود را از میانِ این تفرقه، بقاپند.
امید به بازگشتِ آرامش
امروز، این دلنوشته، نه یک شکایت، که یک نیایش است. باشد که روزی از میانِ این دود و غبارِ تفرقه، دوباره آن «خانوادهی بزرگ» جوانه بزند و گچساران، دوباره همان شهرِ خوب و آرامی شود که در خاطرهی بزرگترهایمان میدرخشد
برچسب ها :انتخابات ، انتصاب ، بام نفت ایران ، بختیاری ، خوزستان ، شهر نفت خیز ، قشقایی ها ، قومیت گرایی ، گچساران ، لر و ترک ، منفعت طلبی ، نفت
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰