گچساران؛ روایتِ شهری که در گروِ بازی‌های سیاسی، هویتش را از دست داد

یادداشت آوای جنوب؛ گچساران، شهری که روزی و روزگاری، آرامش در کوچه‌پس‌کوچه‌هایش با مهربانی مردمانش گره خورده بود. شهری که در آن، تفاوت میان «ترک‌زبان» و «لرزبان» در میان گرمایِ همسایگی گم می‌شد؛ جایی که لر، بختیاری، بندری، آبادانی، بهبهانی و اصفهانی، نه به عنوان طایفه، بلکه به عنوان «هم‌شهری» در کنار هم زندگی می‌کردند. اما امروز، با نگاهی به ویرانه‌های آنچه باید می‌بود، یک پرسشِ بی‌جواب در ذهن می‌ماند: چه کسانی تیشه به ریشه‌ی این همزیستیِ آرام زدند؟

پاسخ در کلماتِ سیاست‌مدارانی نهفته است که در جستجوی رای، «عرقِ قومیتی» را در رگ‌های مردم دمیدند. کسانی که به جای وحدت، بر شکاف‌ها و مرزبندی‌های قبیله‌ای اصرار ورزیدند تا پله‌ای برای رسیدن به صندلی‌های قدرت بسازند.

اما امروز، من از کجای این شهر بنویسم؟

آیا از گچساران، این شهرِ ثروتمندِ در میانِ دریای نفت، بنویسم که در میانه‌ی بیکاری و محرومیت می‌کشد؟ یا از شهری بگویم که حتی یک پارکِ شهربازی برای لبخندِ کودکانش ندارد؟ از چاله و چوله‌های شهر بنویسم یا از انتصاباتِ سیاسی و قومی که تنها برای راضی نگه داشتن طایفه‌ها انجام می‌شود؟

از کلافگیِ جوانانی بگویم که در میانِ آزمون‌های برگزار نشده و استخدام‌های سفارش‌محور، امیدشان را از دست داده‌اند؟ یا از گرانیِ بی‌رحمانه‌ی بازاری بگویم که نظارتی بر آن نیست و مردم را وادار می‌کند برای یافتنِ کالای ارزان، راهی شهرهای دیگر شوند؟

به راستی، از کجا آغاز کنیم؟ از نبودِ سینما و کلافگیِ جوانان؟ از محرومیت‌هایی که گچساران به یدک می‌کشد؟ یا از مردمانِ خوبی که امروز، بازیچه‌ی سیاست‌مداران شده‌اند؟
‌
باید از خود پرسید: در تمام این سال‌ها، در این شهر کوچک، شما چه کرده‌اید؟ چرا شهرهای کوچکی که از نصف عمر گچساران هم نمی‌گذرند، با پشتوانه‌ی سرمایه‌ی نفت که از دلِ خاک ما برمی‌آید، از ما پیشی گرفته‌اند؟ چرا ما همچنان سرگرمِ بازی‌های بچگانه‌ی سیاسی هستیم، در حالی که شهر ما در حالِ عقب‌نشینی است؟
‌
گچساران، نه با شعارهای پوپولیستی و نه با بازی‌های قومی، بلکه با تدبیر و عدالت، دوباره می‌تواند به شکوهِ گذشته خود بازگردد. اما تا آن زمان، ما تنها شاهدِ فروپاشی هستیم.