نبرد دو جریان در سایه وزارت نفت؛ حمید بورد در برابر محمد اسلامی

آوای جنوب؛ با استعفای محسن پاک‌نژاد و نشستن حمید بورد بر صندلی سرپرستی وزارت نفت، جبهه‌بندی‌های پنهان در صنعت نفت از حالت «سکوت» به حالت «رقابت» تغییر شکل داده است. اکنون، صحنه بازی به دو قطب اصلی تقسیم شده است: حمید بورد و محمد اسلامی. اما این یک رقابت ساده مدیریتی نیست؛ این نبردی میان «مدیریت میدانی» و «تمرکز بر تخصصی‌سازی بدون سیاست» است.

جریان اول: حمایت از «مرد میدانی»

بسیاری از مدیران و نیروهای باسابقه، حمید بورد را به عنوان چهره‌ای آشنا با ساختار عملیاتی و درد‌های تولید می‌شناسند. آن‌ها معتقدند در این روزهای بحرانی، نیاز به کسی است که «زبانِ نفت» را بفهمد. با این حال، در میان این جریان، گروهی از مدیران نیز با «روزه سکوت» در حال مشاهده هستند؛ آن‌ها منتظرند تا ببینند آیا بورد به مقام وزیر می‌رسد یا خیر.

جریان دوم: خواهان «پاک‌سازی از سیاست»

در سوی دیگر، گروهی از نخبگان و متخصصان نفت، با نگاهی تردیدآمیز به گزینه بورد می‌نگرند. این جریان معتقد است که وزارت نفت باید از چنگال نگاه‌های سیاسی و انتصابات سیاسی آزاد شود. آن‌ها خواهان فردی هستند که هیچ پیوند سیاسی بر او سایه نیفکند تا پتانسیل‌های واقعی صنعت، بدون دخالت‌های سیاسی، شکوفا شود. در این میان، نام **محمد اسلامی** به عنوان نمادِ «مدیریت تخصصی و فارغ از سیاست» در میان گمانه‌زنی‌ها پررنگ شده است.

فراتر از نام وزیر؛ آنچه صنعت نفت در انتظارش است

اما آیا مسئله فقط انتخاب یک نام است؟ خیر. وزارت نفت با بحران‌های ساختاری روبروست: از تأمین مالی و پیشبرد پروژه‌ها گرفته تا رسیدگی به مطالبات حقوقی کارکنان و بازنشستگان. صنعت نفت به دنبال یک «نقشه راه» است، نه صرفاً یک «نام جدید».

نقش بازیگران پشت پرده

در این رقابت تنگاتنگ، چشم‌ها به قدرت‌های سیاسی کشور و نمایندگان خطه زاگرس دوخته شده است. تأثیرگذاری چهره‌هایی چون محسن رضایی، محمدباقر قالیباف و نمایندگان پرنفوذ جنوب در تعیین مسیر نهایی، بسیار تعیین‌کننده خواهد بود.

پرسش اصلی این است: آیا دولت به سراغ «مدیران بدنه نفت» می‌رود یا به دنبال «گزینه‌های متفاوت» برای مدیریت بحران است؟