کد خبر : 74639
تاریخ انتشار : سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ - ۲۰:۵۲

ملاقات پرحاشیه بازنشستگان صنعت نفت با مدیریت صندوق نفت

ملاقات پرحاشیه بازنشستگان صنعت نفت با مدیریت صندوق نفت

آنچه قرار بود فرصتی برای گفت‌وگوی مستقیم بازنشستگان نفت با مدیریت صندوق بازنشستگی نفت باشد، به موضوعی تازه برای طرح انتقادات درباره نحوه پاسخگویی و هماهنگی‌های اداری تبدیل شد. کانون فراگیر مجازی بازنشستگان صنعت نفت در بیانیه‌ای با اشاره به تغییر سطح مقام حاضر در جلسه و گزارش آسیب جسمی یکی از بازنشستگان، نسبت به

آنچه قرار بود فرصتی برای گفت‌وگوی مستقیم بازنشستگان نفت با مدیریت صندوق بازنشستگی نفت باشد، به موضوعی تازه برای طرح انتقادات درباره نحوه پاسخگویی و هماهنگی‌های اداری تبدیل شد. کانون فراگیر مجازی بازنشستگان صنعت نفت در بیانیه‌ای با اشاره به تغییر سطح مقام حاضر در جلسه و گزارش آسیب جسمی یکی از بازنشستگان، نسبت به پیامدهای چنین رویکردهایی بر اعتماد عمومی و کرامت پیشکسوتان هشدار داده است.

به گزارش آوای جنوب، متن بیانیه کانون فراگیر مجازی بازنشستگان صنعت نفت ایران بشرح زیر می باشد:

تحلیلی در باب بحران اعتماد و فرسایش پاسخگویی مدیریت صندوق بازنشستگی نفت

موضوع: نقض کرامت بازنشستگان و آسیب جسمی به بازنشسته در جریان ملاقات رسمی، در مواجهه با عدم مطابقت عملکرد اجرایی با پروتکل‌های هماهنگی رسمی

مقدمه: تقابل میان پروتکل‌های رسمی و رفتارهای اجرایی

در پی مهار لغو تجمع بازنشستگان، هماهنگی‌هایی جهت برگزاری نشست گروهی از بازنشستگان با مدیریت ارشد صندوق بازنشستگی، جناب آقای سخاوت اسدی، صورت گرفت؛ اما وقایعی رخ داد که نه‌تنها فرآیند گفت‌وگو را مختل کرد، بلکه پرسش‌های جدی را پیرامون «فرهنگ پاسخگویی» و «شفافیت اداری» در این سازمان برانگیخت.

۱. عدم انطباق با برنامه‌ریزی رسمی

بر اساس هماهنگی‌ها مقرر گردید نشستی در زمان مشخصی با مقامات تصمیم‌گیرنده «مدیریت ارشد» با تعدادی از بازنشستگان صورت گیرد؛ متأسفانه در زمان اجرای برنامه جلسه، بازنشستگان شاهد تغییر ناگهانی در سطح مقامات درخواستی در جلسه و جایگزینی مقام اصلی شدند که امکان گفت‌وگوی هدفمند آنها از بین رفت.

۲. تحلیل رویکرد استراتژی «عدم پاسخگویی مستقیم»

از منظر مدیریت بحران، تغییر سطح مقامات در لحظه ملاقات، نوعی «عدم پاسخگویی مستقیم» تلقی می‌شود.

این اقدام، فراتر از یک اشتباه هماهنگی، می‌تواند از نگاه بازنشستگان به‌عنوان عاملی برای «کاهش سطح تقابل» یا محدود شدن امکان گفت‌وگو با تصمیم‌گیرندگان اصلی تلقی شود. به جای حل ریشه‌ای مسائل، چنین وضعیتی می‌تواند بحران را از فضای «مذاکره و شفافیت» به فضای «اعتراض و تنش» منتقل کند و در نتیجه، هزینه اجتماعی مدیریت را افزایش دهد.

۳. پیامدهای انسانی و اخلاقی هزینه عدم شفافیت

این عدم انطباق در برنامه‌ریزی، تنها به بحث‌های کلامی محدود نشد؛ زیرا مقام مسئول درخواستی بارها عدم پرداخت مطالبات بازنشستگان را به کمبود منابع وعده داده بود.

لذا هاله‌ای از ابهام ورشکستگی صندوق دسترنج ۷۹ ساله خودشان را که سال‌های اخیر توسط عملیات خاص امانت‌داران؛ دیوان عدالت به دولت به امانت سپرده است، مواجه گردیدند. در جریان این رویداد، بنا بر اعلام کانون، یکی از حاضران، جناب آقای نظرپور، دچار عارضه جسمی شد و بنا بر اطلاعات اعلام‌شده، برای وی اقدامات درمانی فوری، بستری و عمل جراحی انجام گرفت.

این حوادث نشان‌دهنده این واقعیت است که عدم رعایت دقیق پروتکل‌ها و عدم شفافیت در سطوح مدیریتی، می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری برای سلامت و کرامت بازنشستگان و فراتر از آن، نظام حاکمیتی داشته باشد.

برگزاری جلسات در سطوح پایین‌تر یا تغییر ماهیت از آنچه هماهنگ شده، برخلاف اصول حاکم بر مدیریت مدرن است و باعث از بین رفتن اعتماد عمومی می‌شود.

بازنشسته حق دارد با همان مقامی که هماهنگ شده، گفت‌وگو کند؛ چرا که این حق، بخشی از کرامت انسانی و اصل برابری در برخورد است.

۴. نقش ابزاری روابط عمومی در ایجاد بن‌بست‌های گفت‌وگو

باید صراحتاً اشاره کرد که نقش و نحوه عملکرد بخشی از ساختار اداری، به‌ویژه حوزه روابط عمومی، در هماهنگی‌های صندوق نیازمند بررسی و شفاف‌سازی است؛ چراکه از نگاه این کانون، برخی اقدامات انجام‌شده به جای تسهیل ارتباط، موجب ایجاد مانع در روند گفت‌وگو و تغییر در چارچوب هماهنگی‌های اولیه شده است.

تغییر در سطح مقامات حاضر در جلسه، از نگاه کانون می‌تواند موجب محدود شدن دامنه گفت‌وگو و کاهش امکان پاسخگویی مستقیم شود. وقتی روابط عمومی به جای شفاف‌سازی، در فرآیند هماهنگی‌ها موجب تغییر در نقش‌ها و سطح جلسه می‌شود، در واقع یک «نشست گفت‌وگو» می‌تواند به جلسه‌ای کم‌نتیجه و دور از اهداف اولیه تبدیل شود؛ وضعیتی که بنا بر ادعای کانون، پیش از این نیز تکرار شده است.

۵. تحلیل استراتژیک: از مدیریت پنهان تا مدیریت شفاف

ما با الگویی از مدیریت روبه‌رو هستیم که به جای حل بحران، به دنبال «مدیریت بحران» است. به عبارت دیگر، مدیریت به جای رویارویی با مسائل، سعی در «کنترل فضای گفت‌وگو» دارد. تلاش برای مدیریت سطح گفت‌وگو، در واقع تلاشی است برای ایجاد یک «بن‌بست گفت‌وگو».

اما باید دانست که بن‌بست‌های اداری، راهی به سوی حل مسئله نیستند؛ بلکه تنها راهی برای انتقال بحران از اتاق‌های مذاکره به فضای عمومی و مراجع قانونی هستند.

۶. نقض «بند هشتم سیاست‌های کلی نظام اداری»

این بند صراحتاً بر «حفظ کرامت و عزت بازنشستگان و تکریم آنان» تأکید دارد.

برخوردهای اخیر خود گویای فاصله عمیق میان «حکمرانی مطلوب» و «شیوه فعلی مدیریت» و در تضاد با بند هشتم است.

نتیجه‌گیری

اعتبار یک نهاد، در قدرت آن نیست، بلکه در «شفافیت» آن است. اگر مدیریت صندوق می‌خواهد از بحران‌های روبه‌رشد و فرسایش اعتماد جلوگیری کند، باید از استراتژی‌های «پنهان‌کاری» و «روابط عمومی مداخله‌گر» دست بکشد و به اصل «پاسخگویی مستقیم» بازگردد. بازنشسته، صاحب اصلی اموال و حق دارد نسبت به اداره و روند دارایی خود با هر مقامی گفت‌وگو کند.

کرامت و شأن بازنشسته، خط قرمز قانونی، عرفی و شرعی پیشکسوتان است.

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.